كن پوشيدن حقّ تعالى عورات ذنوبت را به نور رحمت خود ، و بپوشان باطنت را به نور صدق با حقّ تعالى در دين چنان‌كه مىپوشى ظاهرت را به لباست ، و بپوشان باطنت را در پردهء رهبت و خوف از حقّ تعالى و ظاهرت را در پردهء طاعت به تقوى از معصيت او . و عبرت بگير به فضل حقّ عزّ و جلّ كه مستور فرموده ظاهرت را بسبب خلقت نمودن اسباب اللّباس از زارعين و حبوب قطن و مزارع و ندّافان و صبّاغان و جولاهان و خيّاطان و « شعور حيوانات » « 10 » و آلات و ادوات تهيّهء لباس كه خودت قادر بر جزئى از اين اسباب نيستى ، و فتح و باز فرمود ابواب توبه را و بازگشت به پروردگار را از براى پوشانيدن عورات باطن از ذنوب و اخلاق مذموم ؛ چنان‌كه سابقا بيان شد كه اگر ابواب توبه و بازگشت را مفتوح نفرموده بود ، بعد از ارتكاب گناهان ، عورات باطن مكشوف و بىلباس مىماند و مشهود ملائكهء ملا اعلى مىگرديد و باعث استهزاء و سخريّهء ملائكه نسبت به تو مىشد ؛ چنان‌كه اوّل دفعه ، نسبت خطاء و زلل « 11 » و « سفك دماء » « 12 » و فساد به تو دادند كه : أَ تَجْعَلُ فِيها مَنْ يُفْسِدُ فِيها وَ يَسْفِكُ الدِّماءَ ، و نسبت تحميد و تسبيح و تقديس به خود دادند كه : وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لَكَ . و مىفرمايد : تفضيح « 13 » و رسوا مكن احدى از امثال خودت را از مؤمنين در جائى كه پوشيده است حقّ تعالى عظيم‌تر از گناهان او را بر تو و تو غافلى از خود ، و مشغول باش به عيب نفس خودت ، و بگذر از آنچه به زحمت نمىاندازد ترا ؛ زيرا كه معصيت و وزر ديگرى را بر تو نمىنويسند كه : وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ

--> ( 10 ) - موهاى بدن جانوران ( 11 ) - لغزشها ( 12 ) - ريختن خونها ( 13 ) - رسوا كردن